Eksperci Kampanii Prawdziwe Piękno odpowiadali na pytania

Agu Śka:
Moja mama bardzo często robiła mi w dziecinstwie bardzo bolesne „przytyki ” gdy coś mi nie wychodziło…Przez to teraz zawsze boję się że zrobie coś żle, to uczucie zanika gdy coś pochwali to co robię, ale wraca przy każdej nastepnej czynności… Jak mogę pokonac je by z odwaga i bez lęku stawic czoła zbliżającej sie dorosłości??
Eksperci Kampanii Prawdziwe Piękno: Doświadczenia w relacjach z rodzicami rzeczywiście kształtują nasz obraz siebie i stanowią pewien model w późniejszych kontaktach społecznych. Gdy w dzieciństwie nie nauczymy się, że miłość rodziców jest właściwie bezwarunkowa, że nie stracimy ich przywiązania, gdy zrobimy coś nie tak, jak trzeba, na przykład nie spełnimy ich oczekiwań bycia przykładną uczennicą czy znakomitą sopranistką – trudno nam w dorosłym życiu czuć się bezpiecznie w związkach z ludźmi. Ale przecież każdy człowiek jest także kowalem własnego losu, buduje swoją tożsamość, tworzy jakiś obraz siebie. Warto przyjąć założenie, że to co robimy, cele jakie wybieramy i jak do nich próbujemy dochodzić, jak wyglądamy i jak się ubieramy, itp. – może jednym podobać się bardzo, a innym – mniej lub wcale nie. Krytyka najczęściej nie oznacza braku akceptacji dla nas jako osoby, ale raczej tylko jakiegoś naszego zachowania czy postawy. Gdy patrzymy na krytykę jako informację o tym, co można polepszyć w naszym działaniu – a nie jako na negatywną ocenę naszej osoby – nie jest nam przykro, a raczej czujemy się nawet wdzięczni, że dzięki komuś czegoś się nauczyliśmy. Dużo zależy od tego, w jaki sposób krytyka jest przekazywana. Lęk przed oceną jest dość powszechny, nie jest Pani wyjątkiem. Łatwiej go pokonać, gdy po pierwsze, wierzymy w siebie, po drugie, gdy mamy poczucie wsparcia od innych ludzi, czyli jesteśmy przekonani, że jest ktoś, kto zawsze stanie po naszej stronie, pomoże nam w trudnej sytuacji