To pytanie, które bardzo często zadają sobie rodzice. Bo 1 czerwca kojarzy im się głównie z latami wczesnego dzieciństwa swoich pociech, kiedy to dawało im się słodycze, zabierało na lody, na karuzele, i tak dalej. No a co w momencie, gdy są one już dorosłe, albo wręcz mają własne rodziny? Pamiętać w ogóle o tym święcie?
Czy jest to w ogóle święto, czy tylko chory wymysł czyjejś bujnej wyobraźni? Psychologowie twierdzą, że tak naprawdę to człowiek zawsze jest dzieckiem, po części do końca życia ma coś z niego. Choćby sentyment do starych zabaw, czy niektóre nawyki i zachowania, przejęte jeszcze z lat dzieciństwa.
W związku z tym radzą, aby nigdy nie zapominać o 1 czerwca. Ĺťe to nie oznaka tego, że traktujemy kogoś jak dziecko jako „dziecko „, tylko „swe dziecko „, którym pozostaje się na zawsze. I tak powinno się ten dzień odbierać – teoretycznie jak każdy inny, ale zarazem jakoś wyjątkowy. Wystarczy dosłownie dać drobiazg, aby sprawić nieopisaną radość.
Marta Akuszewska
