Porady dla przyszłych mam.
Varicella-zoster virus (VZV)
Infekcja wirusem Varicella-zoster objawia się klinicznie jako ospa wietrzna. Jednak reaktywacja wirusa to obraz kliniczny Herpes zoster, półpaśca. Jednym słowem, jeśli byłaś już chora na ospę wietrzną, po kontakcie z wirusem Varicella-zoster, możesz zachorować na półpaśca.
Zachorowanie na ospę wietrzną w czasie ciąży jest związane z wieloma niepożądanymi działaniami zarówno na płód, jak i na matkę. Najpoważniejszym powikłaniem u matki jest zapalenie płuc wywołane przez wirusa VZV. Pneumonia VZV częściej występuje u dorosłych niż u dzieci. U ciężarnych kobiet jest powszechniejsza niż u nieciężarnych, występuje w 10% przypadków i śmiertelność w tej postaci choroby wynosi 2%.
Następstwa ospy wietrznej u matki dla dziecka są zależne od czasu wystąpienia choroby.
Ubytki skóry i zmiany skórne, które występują najczęściej, to:
- Niedorozwój ramion, szczątkowe paliczki
- Zespół CNS cortical, cerebellar atrophy, mikrocephaly (atrofiaózgu i móżdżku, małogłówie)
- małoocze, zaćma wrodzona
- Ogólne opóźnienie wzrostu wewnątrz macicznego, opóźnienie rozwoju psychomotorycznego
Jeżeli infekcja u matki istnieje po 20. tygodniu ciąży, jedynym potencjalnym problemem, który może wystąpić, jest półpasiec u dziecka, który może się rozwinąć we wczesnym dzieciństwie.
Jeżeli infekcja u matki wystąpi pod sam koniec ciąży, istnieje realne ryzyko, że dziecko urodzi się, zanim matka rozwinie pełną odpowiedź immunologiczną i przekaże dziecku po przez łożysko odporność w formie przeciwciał. Dziecko będzie zagrożone rozwinięciem noworodkowej formy ospy wietrznej wiążącej się z dużą chorobowością i umieralnością.
Produkcja przeciwciał przez matkę może trwać do 7 dni od wystąpienia wysypki, więc wszystkie dzieci urodzone 7. dnia lub później po wystąpieniu wysypki u matki będą miały w surowicy ochronne przeciwciała anty-VZV.
Niebezpieczeństwo istnieje dla dzieci urodzonych w okresie krótszym niż 7 dni od wystąpienia wysypki u matki. Wszystkie takie dzieci powinny natychmiast po urodzeniu otrzymać profilaktycznie immunoglobulinę Zoster ( ZIg, 250 mg, i.m.), która będzie neutralizować, lecz nie będzie zapobiegać wystąpieniu choroby u noworodka. Niektóre instytucje medyczne zalecają profilaktyczne podawanie dużych dawek acyklowiru. Nie jest wskazane rozdzielanie matki i dziecka po urodzeniu, ponieważ nie ma dowodów na to, że zmniejsza to ryzyko wystąpienia choroby u dziecka.
To samo dotyczy matek, które zachorowały na ospę wietrzną po urodzeniu dziecka. Takie matki nie mogą przekazać odporności w żadnej postaci swoim noworodkom, które znajdują się w grupie ryzyka infekcji nabytej. Dzieci w wieku do 30 dni są w grupie ryzyka rozwinięcia ciężkiej postaci ospy wietrznej i powinny profilaktycznie otrzymać ZIg.
Bardziej powszechnym problemem niż wystąpienie ospy u ciężarnej jest kontakt z ospą w czasie ciąży. Przebycie ospy wietrznej przez matkę jest dowodem na jej odporność na zakażenie. Jeżeli nie ma dowodów na przebycie przez nią choroby, powinno się zbadać surowicę krwi na obecność przeciwciał anty-VZV. 80% kobiet bez obciążenia w kierunku ospy wietrznej ma przeciwciała anty-VZV.
Kobietom, u których nie wykryto odporności, powinno się podać ZIg ( w dawce 1000 mg, i.m.), aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia pneumonii VZV. Podobnie postępuje się z kobietami, które są w pierwszej połowie ciąży. ZIg zmniejsza ryzyko przedostania się wirusa przez łożysko. Im wcześniej od kontaktu podamy ZIg, tym jest lepiej, ale warto podać immunoglobulinę nawet do 10 dni po kontakcie.
Wystąpienie Herpes zoster u ciężarnej kobiety nie stanowi szczególnego problemu zarówno dla matki, jak i dziecka. Powikłania półpaśca u kobiety ciężarnej nie różnią się od tych, które mogą wystąpić u kobiet nieciężarnych.
Pregnancy
Pregnancy is the carrying of one or more embryos or fetuses by female mammals, including humans, inside their bodies.
In a pregnancy, there can be multiple gestations (for example, in the case of twins, or triplets). Human pregnancy is the most studied of all mammalian pregnancies. Human pregnancy lasts approximately 9 months between the time of the last menstrual cycle and childbirth (38 weeks from fertilisation). The medical term for a pregnant woman is genetalian, just as the medical term for the potential baby is embryo (early weeks) and then fetus (until birth). A woman who is pregnant for the first time is known as a primigravida or gravida 1: a woman who has never been pregnant is known as a gravida 0; similarly, the terms para 0, para 1 and so on are used for the number of times a woman has given birth. In many societies' medical and legal definitions, human pregnancy is somewhat arbitrarily divided into three trimester periods, as a means to simplify reference to the different stages of fetal development. The first trimester period carries the highest risk of miscarriage (natural death of embryo or fetus). During the second trimester the development of the fetus can start to be monitored and diagnosed. The third trimester marks the beginning of viability, which means the fetus might survive if an early birth occurs.
